Hjól

Ég er búin að vera lengi á leiðinni í átak að hreyfa mig meira. Fara að ganga eða hjóla. Alltaf finn ég mér afsökun að byrja þá eða þarna o.s.frv. samt finnst mér ekki leiðinlegt að hreyfa mig. Jæja, síðasta stefna var tekin að fara af stað þegar sauðburði væri lokið og vökukaflar ekki lengur á dagskrá á nóttinni. Ég lofaði mér í gærkvöldi að byrja í morgun. Svo hringdi vekjaraklukkan og ég hugsaði strax með mér ég skyldi nú bara drífa mig í kvöld :-) Svo sagði ég nei, ekkert svona bull Guðbjörg, þú skellir þér út. Ég leitaði og leitaði að hjólafötunum, taldi það nauðsyn þess að komast í hjólatúrinn. Ég var við það að hætta við áform mín þegar þau komu upp í henurnar á mér. Já, þá var að koma sér að af stað og allt klárt. Nema hjólið, þegar ég var komin af stað kom strax í ljós að gírarnir voru ekki að virka, svo það var bara ein stilling alla leið. Ég ákvað að láta það ekki stoppa mig og hjólaði upp að afleggjara og tilbaka. Þetta var algjör snilld, ég var búin að gleyma því hvað mér finnst gaman að hjóla. Nú bíður Rauðka mín eftir hjólakallinum að hann líti á hana eftir vinnu. Ég vona að hún dæmist ekki úr leik heldur verði hægt að lappa upp á hana. Ef ekki er komin hugmynd af afmælisgjöf fyrir eiginmanninn, sem afhendist fyrir afmæli. Þá er að blása lífi í gamlan hjólaáhuga hjólakallsins og koma fjölskyldunni af stað í sameiginlegt áhugamál. Er það ekki málið? Ein alveg í stuði eftir hjólaferðina, sjáum hvað það endist lengi :-)