Aldrei að segja aldrei

Ég man í barnaskóla þegar við vorum að lesa sögu Laxnes um N.N., mér leiddist hún og sagðist aldrei aftur í lífinu ætla að lesa Laxnes. Kennarinn minn hann Sigþór sem ég var svo heppin af hafa alla mína barnaskólagöngu sagði við mig sposkur að hann hefði ekki trú á þessum orðum mínum og að ég ætti alveg örugglega eftir að lesa hann aftur. Síðan þá hef ég lesið fullt eftir Laxes og af eigin frumkvæði.
Áður en við fluttum í Odda ÞOLDI ég ekki ketti, gersamlega alls ekki. Fannst þeir undirförlir, svikulir, lævísir og eiginlega allt sem ljótt er, ímyndaði mér helst að þeir væri holdgervingar, þið vitið hvers. Aldrei, aldrei skyldi ég eignast kisu. En Jiiii, hvað mér þykir vænt um hann Bóbó okkar, kisuna sem núna kúrir upp í hjá Frey og er eins og oftast með eina loppuna um hálsinn á honum og þannig kúra þeir. Ég er meira að segja svo umsnúin orðin að ég er fá nett kvíðakast yfir því að skilja hann einan eftir þegar við förum í sólina. Hann á ekkert eftir að skilja í því að við komum bara ekki heim.
Mér leiddust bílar, ég tók eiginlega bílpróf af því að allir aðrir gerðu það, hefði helst viljað sleppa því, ég var svo hrædd við að keyra. Þegar ég tók verklega bílprófið var ég yfirkomin af stressi og þegar prófið var hálfnað og margt gengið illa sagði ökudómarinn: ,,Eitthvað er það hrátt hjá Jónasi núna'', þið getið ímyndað ykkur hvort mér hafi gengið nokkuð betur eftir það. Hann leyfði mér þó fyrir náð og miskunn að ná prófinu, kannski af því að þetta var 17 ára afmælisdagurinn minn. En á leiðinni heim hitti ég ömmu Gústu og ég gat ekkert annað en grátið af spennufalli þegar ég sá hana og hún keyrði mig heim þar sem mín beið fullt af fólki og ég mætti grátbólgin. Öll héldu þau að ég hefði fallið í prófinu, einstakt að falla á verklegu bílprófi en ég náði að stynja því upp að ég hafði náð og öll fögnuðum við. Í dag keyri ég rosalega mikið, ég þori meira að segja ekki að segja ykkur hvað skódinn minn sem er ekki nema eins og hálfs árs er mikið keyrður (aumingja læðan). Mér finnst gaman að keyra og í dag þótti mér doltið mikið gaman að keyra í öllum snjónum, híhíhí. Ég og skodinn minn sem ekki er fjórhjóladrifinn förum samt allt sem við viljum, af því að við ætlum okkur það :-) Þá er það leyndarmál kvöldisins: ,,Mig dreymir um að innan 2 ára keyri ég ein og óstudd inn í Þórsmörk.
Vá, hvað þetta er löng færsla, í samræmi við snjómagnið á svæðinu og enn snjóar.