Heimspeki hversdagsins

Það virðist vera einhver bragur að því að einhver er skilin/n út undan í bekknum hans Freys og vorum við að ræða það. Ég minntist þess að einn veturinn í barnaskóla fórum við bekkurinn í Tryggvagarð og í Tansaníuleik og áttum okkur þar mikinn ævintýraheim. Ég sagði að allir sem vildu úr bekknum hefðu mátt vera með (vona að það sé ekki misminni, ef svo er þá er um hvíta lygi að ræða). Frey þótti þetta spennandi og spurði hvort við hefðum aldrei látið leikin berast út fyrir garðinn en ég sagði svo ekki vera. Þá spurði hann alvarlegur: ,,Mamma, voru bara til hestvagnar á þessum tíma?'' Ég vissi alveg að ég væri kannski ekki sú stelpulegasta, en að mati Freys greinilega nokkuð farið að slá í mig. Hann óskaði þess að hafa verið upp á þessum tíma og spurði hvers vegna hann hefði ekki fæðst fyrr. Hverju svarar maður þá? Hann hafði þá hugsað sér að gaman væri að eiga tímavél og hann gæti skotist aftur í tímann, svo myndi hann hitta mig og segja mér að seinna á ævinni yrði hann sonur minn. Ímyndunaraflið í lagi.
Annars er í nógu að snúast núna, hugleiðingar og annað í þeim dúr bíða í röðum eftir að fá að komast á blað. Bless í bili.