Stormur

Ég get ekki annað er sett hér inn ljóð sem á svo vel við undanfarna daga. Ég hafði nú verið vöruð við vindunum á Rangárvöllunum, en þeir blása víðar en þar þessa dagana. Það var nú um daginn að þakið á nýja verkfærakofanum í kirkjugarðinum fauk af í heilu lagi en búið er að kippa því öllu í lag. Enn blæs og hvín, Ásrún átti erfitt með að sofna í gær og þegar hún var spurð hvað væri að þá var svarið: ,,Mamma, hædd vindinn, pabba saga téin''. Hún hefur líklega talið að trén bæru sök á vindinum og vildi að pabbi sinni losaði okkur við þau. Hann þarf greinilega að fara í átak hvað skógfræðina varðar hjá dótturunni. Hér kemur ljóðið:

Stormur

Ei skaltu stormur stæra þig,
því stráið sem þú braust
var allra jarðargrasa grennst
á grund og varnarlaust.
Og burt var sumarsafi þess
og sveigja, undir haust.

Það hafði barist vinda við
og vorkul nætursvalt.
Þó skini sólin sterk á storð
varð stundum nokkuð kalt.
En lífið á þann leyndardóm
og líkn - að þola allt.

Þú hverfur, eyðist. Enginn man
þín áhlaup grimm og skjót.
En grasið rís úr gröf á ný
og grær á sinni rót.
- Það stemmir engin stigu þess
sem stefnir himni mót.
Kristján frá Djúpalæk