Haustið lætur í sér heyra

Ég var farin í alvuru að lifa í þeirri von að veðrið yrði sólskinsfagurt fram að jólum. En haustið minnir á sig og lítið við því að gera, þetta er gangur náttúrunnar. Fátt er títt úr Odda annað en að allt gengur sinn vanagang, dýrum og manneskjum heilast vel. Guðbrandur, Brandur Bóbó festir sig enn frekar í hjörtum okkar svo mikið að Hreinn hafði ekki brjóst í sér að henda honum í kjallarann í gærkvöldi, leyfi honum kúra áfram í sófanum. Sjálfsagt að sjá hvað myndi gerast. Ég vaknaði svo í nótt, vön því að fá laumufarþega upp í, nema nú voru þeir tveir. Freyr lætur vita af sér með spörkum og stöku samtali upp úr svefni, en við rumskið uppgötvaði ég að Feyr, þó hann haldi sjálfur að hann sé loðinn undir höndunum, er ekki svo loðinn sem Brandur og pottþétt að hann malar ekki svo angurvært. Bóbó sem búin var að koma sér vel fyrir þétt á milli mín og Freys fékk að fjúka í kjallarann. Þó ég sé alveg búin að sættast við kettina, þá er þetta full mikið.