Sumri hallar

Nei, ég er ekki enn á toppi Þríhyrnings eins og ætla mætti af bloggleti. Ég hef bara einhvern veginn ekki nennt að rapporta um lífið og tilveruna. Verslunarmannahelgin er liðin og sumarið tekið að styttast. Ég man eftir því sem ung kona, alla vega enn yngri en ég er í dag að ég skyldi aldrei þegar eldri konur töluðu um hvað þeim þætti notalegt þegar haustið kæmi hægt og rólega og skyggja tæki á ný. Þetta fannst mér engan vegin ganga upp, ég var alltaf hálf þunglynd eftir verslunarmannhelgi og sá á eftir björtu sumarnóttunum og endalausri gleðinni sem fylgdi sumrinu, ég gat ekki á nokkurn hátt samglaðst þeim yfir haustinu. Nú hef ég alveg skipt um skoðun. Eins mikið og ég fagna vorinu og birtunni þá þakka ég sömuleiðis fyrir að nóttin er ekki endalaus. Þetta kemur held ég þegar börnin eru komin. Þau er öll á iði í birtunni, engin veit hvenær er háttatími, samt er alltaf morgunljóst hvenær er tími til að fara á fætur og sá tími riðlast ekki mikið. Hlaupið er út og inn og með heppni er hægt að finna út hvenær er tími til að borða staðgóðan hádegismat áður en kexpakkinn er kláraður, að ég tali nú ekki um ísinn í frysti. Mér finnst sem sé gott þegar ég sé örlítð fram á að regla komist á hlutina og að ég sjálf geti farið í ból á skikkanlegum tíma, segi og skrifað laust fyrir miðnætti og Freyr enn á fótum með frændsystkinum sínum að horfa á Superman III.