Hver hefði trúað....

Það er á ótrúlegasta hátt hægt að breyta um skoðun og hver hefði trúað því að ég væri komin með kött inn á heimili til mín. Ég sjálfur kattaóvinur nr 1 hef verið sigruð. Ég tek það fram að börnin báðu ekki um kött, voru alla vega ekki sí suðandi um það. Mig bara sjálfri langaði í kött og greip tækifærið þegar til boða stóð kettlingur. Ég hef nokkurn veginn sigrast á hræðslunni og bregður ekki við þegar hann stekkur til. Það sem er öllu ótrúlegra að mér finnst hann bara sætur og nú sitjum við hjónin við skriftir og ég get engan veginn hugsað mér annað en að kisi fái sniglast í kringum okkur, ekki loka hann inn fyrr en við förum í háttinn. Já, ég segi ekki annað en að margt getur breyst í lífinu. Ég hefði átt von á eiginlega flestu öðru í lífnu en að ég yrði hrifin af ketti. Já, hann hefur fengið nafn, um leið og Freyr sá hann var nokkuð ljóst að hann átti að heita Brandur enda með eindæmum fallega bröndóttur. Þá datt Ósa frænda í hug að beturumbæta nafnið og í ljósi búsetu kattarins væri fátt meira við hæfi en að hann héti Guðbrandur. Freyr var ekki sammála þessu og alls ekki kom til greina að bæta Guði við Brandinn. Það hefði hins vegar verið flott og enn betra en það nafn sem aumingjans kötturinn ber í dag því þegar ég kom heim úr vinnunni hét hann ekki lengur Brandur heldur Bóbó. Hvað sem ég sagði eða gerði til að breyta því féll ekki í kramið og engu tauti við Frey komandi svo Bóbó var það heillin. Mjá mjá!