Á Einar Áskell enga mömmu?

Alveg man ég eftir þessum vangaveltum frá því í gamla daga. Freyr velti þessu fyrir sér í gær og hafði orð á því að næst yrðum við að finna bók í bókasafninu þar sem mamma hans Einars Áskels kæmi við sögu. Þetta eru þarfar umræður um ólíkar samsetningar fjölskyldunnar.
Annars sást til Kalla í gær og reyndum við hjónum mikið á ná honum en dj... er kvi.. ég meina kanínan fljót í förum, hún bara hoppar áfram á met tíma. Þurfum líklega að vera okkur úti um net og veiða han. Þarna er kannski bara komin lausnin á líkamsrækt í sveitinni, sleppa kanínunni út og reyna að ná henni inn á ný.

Kanína í óskilum

Kalli er strokin!
Já, Kalli strauk úr búrinu sínu, börnin voru búin að beygla netið svo upp við búrið að Kalli gat prílað upp á það og hoppað út frjáls ferða sinna. Þetta er auðvitað smá drama á heimilinu og mest fyrir Snjólf sem hlýtur að sakna Kalla voða mikið. Vonandi að hann láti sjá við búrið á ný áður en dýr merkurinnar ná honum. Annars hefur húsbóndinn mestar áhyggjur af því að hann hafi falið sig í heyrúllunum, nagi sig þar í gegn og valdi ómældum skaða.

Börnin af bæ

Þá eru börnin að verða alvön öðrum gæsluaðilum en foreldrunum. Ásrún unir sér vel hjá dagmömmunni, hleypur af stað þegar minnst er á hvort hún vilji ekki fara til hennar. Aðlögunin hjá Frey á leikskólanum gengur hægt og illa, hann er svo feiminn og á svo erfitt með að kynnast krökkum, eða þannig. Hann var fremur móðgaður í gær yfir hversu snemma hann var sóttur og spurði hvort hann fengi ekki að vera lengur í dag. Þetta lítur því allt saman mjög vel út og lofar góðu. Ég veit ég á ekki að vera með samviskubit yfir því en mér finnst þetta rosalega gott. Að komast í vinnuna, sem er svo skemmtileg og leyfa börnunum leika sér annars staðar. Þegar síðar heim er komið er allt andrúmsloft á heimilinu mjög notalegt og við öll njótum þess að vera saman eftir fjarveru dagsins. Ég verð að segja að mér finnst þetta ljúft líf.

Hver hefði trúað....

Það er á ótrúlegasta hátt hægt að breyta um skoðun og hver hefði trúað því að ég væri komin með kött inn á heimili til mín. Ég sjálfur kattaóvinur nr 1 hef verið sigruð. Ég tek það fram að börnin báðu ekki um kött, voru alla vega ekki sí suðandi um það. Mig bara sjálfri langaði í kött og greip tækifærið þegar til boða stóð kettlingur. Ég hef nokkurn veginn sigrast á hræðslunni og bregður ekki við þegar hann stekkur til. Það sem er öllu ótrúlegra að mér finnst hann bara sætur og nú sitjum við hjónin við skriftir og ég get engan veginn hugsað mér annað en að kisi fái sniglast í kringum okkur, ekki loka hann inn fyrr en við förum í háttinn. Já, ég segi ekki annað en að margt getur breyst í lífinu. Ég hefði átt von á eiginlega flestu öðru í lífnu en að ég yrði hrifin af ketti. Já, hann hefur fengið nafn, um leið og Freyr sá hann var nokkuð ljóst að hann átti að heita Brandur enda með eindæmum fallega bröndóttur. Þá datt Ósa frænda í hug að beturumbæta nafnið og í ljósi búsetu kattarins væri fátt meira við hæfi en að hann héti Guðbrandur. Freyr var ekki sammála þessu og alls ekki kom til greina að bæta Guði við Brandinn. Það hefði hins vegar verið flott og enn betra en það nafn sem aumingjans kötturinn ber í dag því þegar ég kom heim úr vinnunni hét hann ekki lengur Brandur heldur Bóbó. Hvað sem ég sagði eða gerði til að breyta því féll ekki í kramið og engu tauti við Frey komandi svo Bóbó var það heillin. Mjá mjá!

Sumri hallar

Nei, ég er ekki enn á toppi Þríhyrnings eins og ætla mætti af bloggleti. Ég hef bara einhvern veginn ekki nennt að rapporta um lífið og tilveruna. Verslunarmannahelgin er liðin og sumarið tekið að styttast. Ég man eftir því sem ung kona, alla vega enn yngri en ég er í dag að ég skyldi aldrei þegar eldri konur töluðu um hvað þeim þætti notalegt þegar haustið kæmi hægt og rólega og skyggja tæki á ný. Þetta fannst mér engan vegin ganga upp, ég var alltaf hálf þunglynd eftir verslunarmannhelgi og sá á eftir björtu sumarnóttunum og endalausri gleðinni sem fylgdi sumrinu, ég gat ekki á nokkurn hátt samglaðst þeim yfir haustinu. Nú hef ég alveg skipt um skoðun. Eins mikið og ég fagna vorinu og birtunni þá þakka ég sömuleiðis fyrir að nóttin er ekki endalaus. Þetta kemur held ég þegar börnin eru komin. Þau er öll á iði í birtunni, engin veit hvenær er háttatími, samt er alltaf morgunljóst hvenær er tími til að fara á fætur og sá tími riðlast ekki mikið. Hlaupið er út og inn og með heppni er hægt að finna út hvenær er tími til að borða staðgóðan hádegismat áður en kexpakkinn er kláraður, að ég tali nú ekki um ísinn í frysti. Mér finnst sem sé gott þegar ég sé örlítð fram á að regla komist á hlutina og að ég sjálf geti farið í ból á skikkanlegum tíma, segi og skrifað laust fyrir miðnætti og Freyr enn á fótum með frændsystkinum sínum að horfa á Superman III.