Langt um liðið

Það er komin tími á blogg myndi ég halda. Við erum komin í Odda og sest hér að, þetta er dásamlegur staður. Kyrrðin alveg toppurinn, börnin sofa sem aldrei fyrr og með þessu áframhaldi þurfum við að útvega okkur vekjaraklukkur, höfum ekki þurft á svoleiðis grip að halda í mjög langan tíma. Það vottar þó sömuleiðis fyrir spennu og sérstaklega hjá unga herramanninum sem einhvern veginn tekst að gera eitthvað af sér á hverjum klukkutíma, stundum mjög meðvitað. Ég hef reynt að koma mér á skrifstofuna á hverjum morgni og reynt að vinna þar eða alla vega vera til staðar. Þess á milli tæmum við pappakassa og keppumst við að koma dótinu fyrir, úff hvað maður nær að safna að sér af hinu og þessu á stuttum tíma. Það er hins vegar nóg eftir og verður líklega meira og minna næstu vikur. Hins vegar pirraði mig í gær þegar ég fann hversu háð ég er orðin netinu, tölvupóstinum mínum og blogginu. Á skrifstofunni er Makki og á slíkt tæki kann ég lítið sem ekkert og minnstu smáatriði verða flókin og tímafrek. Þarf að fá Hrein til mín í heimsókn og kippa hinu og þessu í lag. Hér heima hefur gengið á ýmsu til að koma á netsambandi og þar með pósinum mínum. Þetta tókst í gær en þá höfðum við einhvern veginn komið póstforritinu í skilning um að betra væri að rukka mig um leyniorðið áður ég fæ að lesa póstinn minn. Það man ég ekki þó lífið lægi við og fæ á næstu dögum nýtt sent í pósti. Svo ég les engan tölvupóst. Mér var sama fyrstu dagana en nú finnst mér ég hafi misst samband við umheiminn, hvað maður getur verið firrtur. Hins vegar er ég með netfang á skrifstofunni: oddakirkja@simnet.is Jæja, dagurinn bíður, drífið ykkur út í sólin og gleypum hana með húð og hári loksins þegar hún lætur sjá sig. Njótum blíðunnar ;-)