Tímamótablogg

Ég horfi um öxl, fyrir rúmlega tveimur árum komum við hér í Stekkholtið að skoða og féllum fyrir húsinu, í ágúst 2004 berum við inn kassa af fullum krafti hingað í Stekkholtið. Freyr, bleytir sig í gosbrunninum, kastar í hann steinum, engin leið að koma við hann tauti að það væri ekki í boði, nú hefur þetta að mestu þroskast af honum. Ásrún stækkaði óðum í móðurkviði og ég mátti ekki bera neina kassa, man að suma daga gerði ég allt of mikið en mér lá á að koma mér fyrir. Þessi tvö ár hér hafa verið notaleg, okkur hefur liðið vel og eigum héðan margar góðar minningar. Hlýjustu minningarnar eru líklega síðan í desember 2004 þegar Ásrún bættist í hópinn. Ég væri hins vegar ekki að segja satt ef ég segði að hér hefði mér aldrei liðið betur. Á þessum árum átti ég líka í atökum með sjálfa mig, ég var oft að bíða og leita. Einhvern veginn fannst mér aldrei að þetta yrði okkar framtíðarheimili, kannski var það bara óskhyggja ég veit það ekki. Nú sit ég hér í skrifstofuherberginu, það er að mestu tómt, hillurnar farnir, og ekkert eftir nema skrifborðið, stóllinn og tölvan. Ég slekk á henni á eftir og hún fer í hvíld þar til henni hefur verið fundinn nýr staður. Á morgun löbbum við aftur út með kassana og inn á annað heimili. Það er einhver undarleg tilfinning sem hríslast um mig alla, ég hef líka oft verið innst inni dramadrottning. Öll tímamót kalla fram hjá mér trega, svona er ég á gamlárskvöld, með grátstafinn í kverkunum. En ég er glöð og kassana flyt ég með fögnuði. Börnin mín sofa vært í rúmum sínum, sofa á nýjum stað á morgun. Ég bið Guð að veita þeim hamingju í Odda, ég er viss um að okkur á eftir að líða vel. Ég hlakka vissulega til en auðvitað laumar sér kvíðahnútur í magann af og til. Það er svo undarlegt hvernig lífið getur á stuttum tíma breytt um stefnu og við siglum með, horfum fram sjóndeildarhringinn og ....... ég gæti endalaust haldið áfram og sleppt skáldagyðjunni lausri en skynsemin segir mér að betra sé að komast í rúmið og eiga á morgun svolítið meira af orku. Ég kveð í bili héðan úr Stekkholtinu, við ,,skjáumst'' síðar í Odda.