Freyr hefur ráðið eina af gátum lífsins, eða öllu heldur er með tilgang lífsins á hreinu. Spekin snýst um það að í gærmorgun þótti honum magi móður sinnar of stór svo hann spyr hvort í honum sé barn. Móðirin sagði svo alls ekki vera, hún hefði líklegast verið of gráðug í páskaeggin og kökurnar í afmælinu hans. Nei, hann hélt nú ekki og hrópaði: "Vei, við verðum þrjú, við verðum þrjú'' Loks hætti hann þó húrra hrópunum og talið beindist að öðru. En minn maður gefst ekki upp í dag þegar hann var sóttur á leikskólann horfði hann aðdáunaraugum á leikfélaga sína í leikskólanum sem eiga fleiri syskini en hann og stærri bíla og aftur byrjaði söngurinn: "Mamma, ég vil að við verðum mörg." Mamma: "Nei Freyr minn, við ætlum ekki að eiga svona mörg börn, þetta er gott eins og það er". Freyr: "Nei mamma þú ræður því ekki" Mamma: "Jú, Freyr minn ég ræð því, eða hver heldurðu að geri það annars?" Freyr: "Auðvitað Guð, Guð vill að við verðum mörg, þannig á það að vera, Guð vill ekki að við deyjum öll í einu. Þannig er það, við fæðumst og við deyjum og Guð vill ekki að við öll deyjum í einu, þess vegna vill Guð að við verðum mörg, þannig á það að vera mamma." Já og hvað segir maður við svona speki?