Á grasinu

Þá er húsmóðirin grasekkja þessa dagana. Húsbóndinn á Mývatni að segja eitthvað gáfulegt um grisun og lyfta glösum þess á milli. Á meðan streða ég einsömul í uppeldinu ;-) Freyr tekur fjarveru föður síns mjög alvarlega og er harður á því að hann þurfi að verma plássið hans í hjónarúminu og passa mig. Ég nenni ekki að mótmæla því og leyfi honum halda það að hann eins og aðrir karlmenn þurfi að standa vörð um konurnar í kringum þá. Ásrún er bara hress en gengur reglulega um húsið og kallar á pabba sinn. Hið sama gerði hún heima hjá ömmu sinni og afa í gær þegar við skutumst þangað. Hún gekk um allt og hrópaði á afa sinn en hann lét ekki sjá sig enda eru hann og amman vant við látin á Kúbu og lái ég þeim það ekki þó þau svari ekki kalli. Mér skilst að hjá þeim sé lífið ljúft. Sólin skín og bara gaman, það er ekki sama hel... rokrassgatið og hér um slóðir með tilheyrandi kulda og enn meira tilheyrandi geðlægðarsveiflu. En sólin stígur á hverjum degi hærra og lætur sjá sig lengur sem er ægilega notalegt. Hlakka til þegar hinir notalega svölu vordagar láta sjá sig og trén hreyfa sig minna. En megið þið eiga góða helgi hvar sem þið eruð, adios amigos.