Heitt í hamsi

Ég lofaði mér þegar ég byrjaði með bloggsíðu að fara ekki út í þjóðmálin, enda svo í vandræðum og missa jafnvel vinnuna, en hey! Hér er skoðun sem ég get staðið og fallið með svo ég læt það vaða.
Nú er umræða í gangi um samkynhneigð og kirkjuna, ekki ný umræða en því miður þarf alltaf að koma henni upp á pallborðið aftur og aftur þar sem mjög hægt þokast í átt til réttlætis. Nú rétt áðan var ég að lesa tilkynningu frá Biskupsstofu um farveg málsins og mér finnst hart að þurfa að bíða í tæp tvö ár enn eftir niðurstöðu. Mér finnst þetta bara ekki ganga upp að geta ekki gefið saman samkynhneigð pör. Það er gott framtak að kirkjan vinnur að fræðsluefni og vona ég að það skili góðum árangri. En væri sú fræsðsla kannski þannig að ef ég er með barn hjá mér í barnastarfi sem á samkynhneigt foreldri og við værum að fræða börnin um að öll erum við jöfn fyrir Guði, saman hvernig við erum, óháð kynhneigð. Þannig að við minnum barnið á að mamma þess eða pabbi er ekki síður mikilvægt barn Guðs en hver önnur manneskja. Gott og vel en þá spyr barnið mig: "Af hverju má þá ekki mamma/pabbi gifast kærustunni sinni/ kærastanum sínum í kirkjunni okkar?" Ok, hvað segi ég þá?? Jú við erum öll jöfn en sum bara jafnari barnið mitt, eða hvað? Aldrei dytti okkur í hug að segja við fólkið á öldrunarheimilum sem ekki kemst í kirkju, æi hlustiði bara á útvarpsmessuna, það nægir ykkur alveg eða fariði bara sjálf með bænir. Sem betur fer er þessu ekki þannig farið, fólkið fær kirkjulega þjónustu í sínum aðstæðum. Þannig á þetta að virka í öðrum málum. Ákveðin trúarleiðtogi annars trúfélags en því sem ég tilheyri sagði í útvarpsviðtali um daginn að samband samkynhneigðs pars væri aldrei hjónaband, það væri bara "hommaband". Já, einmitt og væri þá ekki ástæða til að skilgreina fleiri sambönd, sambönd tveggja einstaklinga af ólíku þjóðerni væri þá kannski "blandaðband" eða þegar stór maður og lítil kona eru gefin saman þá væri það "andstæðuband". Þetta gengur ekki upp, Guð horfir ekki á útlitið nú frekar en áður, heldur hjartað og það sem býr innra með hverri manneskju. Þegar tvær manneskjur unnast, vilja eyða ævinni saman og þrá ekkert heitar en að fá blessun í sinni kirkjunni sem skírði þau og fermdi þá er það sár biti að kyngja að vera ekki jafn öðrum í þjóðfélaginu. Ég veit að ef barnið mitt væri búið að velja sinn maka og sá aðili væri af sama kyni þá myndi ég aldrei sofna sátt vitandi að það fengi aldrei þá sönnu blessun sem það á réttilega skilið. Já mér er heitt í hamsi. Árið 1999 skrifaði ég grein í Morgunblaðið um þetta efni og auðvitað hefur heilmikið gerst síðan þá en ekki nóg. Þolinmæði er dygð og ég viðrukenni að ég á ekki nema brot af þeirri dygð. Ég þrái að vera stolt af minni kirkju sem gerir hlutina, segir ekki bara já, já þið eruð ágæt en verið bara þolinmóð. Jæja, ég ætla í göngutúr og klára restina af bræðinni, í kvöld verð ég kannski ljúf eins og lamb, eða ekki!