Snjókorn falla
Þá líður vikan eins og endranær. Það hefur verið ýmislegt að gera í hversdeginum. Nú hefur mín keppst við að koma börnunum í ból á skikkanlegum tíma það er svo marg spennandi sem mig langar að dunda í á kvöldin. Ég er rosa spennt í jólakortunum, það er mjög skemmtilegt ;-) Svo eru það bækurnar, ég hef verið að lesa mjög áhugaverða bók; Minn hlátur er sorg, ævisaga Ástu Sigurðardóttur skáldkonu. Þetta er mögnuð lesning og ekki öfundsvert hlutskipti að vera þræll Bakkusar. Eftir lestur ævisögunnar varð ég mér úti um smásögu- og ljóðasafn Ástu, mjög fínar sögur. Það er alltaf gaman að glugga í eitthvað gamalt og gott. Þannig að sjónvarpsdgskráin kemst ekki með tærnar þar sem þessi áhugamál hafa hælana, tvösgott að við ekki að borga af mörgum stöðvum. Þá yrði ég í enn meiri vandræðum, nóg er nú samt. Því oft upplifi ég mig eins og persónu úr Spaugstofunni sem hafði svo mikið að gera að hún svitnaði og svitnaði, hljóp um allt stynjandi og kom engu í verk. Ég reyni nú að hemja mig og velja bara eitt í einu.
Annars er blessuð blíðan, vetur, vetur, vetur. Þá sjaldan að við hjónin lyftm okkur eitthvað upp um helgar þá stóð það til í kvöld. Eigum heimboð í mat í Reykjavík í kvöld, löngu búið að panta pössun í Þóristúninu og allt klárt. Þá mætir Kári og hlær framan í okkur, mér finnst við ekki eiga það skilið að komast ekki og sitja bara heima fyrir framan imbann eins og flest önnur kvöld. Þó ég sé nú spennt í föndrinu þá er ég hundrað sinnum spenntari yfir því að borað mat ein og sjálf . Fá í eitt skipti frí frá því að mata, slást við einhvern sem ekki þykist vilja hitt eða þetta, hlaupa til af því að það gleymdist að koma með gaffal, hlaupa upp frá borðinu eldsnöggt og ná í tusku til að þurrka mjólkina, þurfa ekki að skipta um fötin mín strax á eftir sem bera matseðilinn framan á sér. Já, bara borða matinn minn temmilega heitan í rólegheitum og spjalla í rólegheitum. Ég bið bara um eitt kvöld af ótalmörgum, ég skal í Bæinn þó ég þurfi að fá lánað bílinn hjá Björgunarsveitinni. Segi annars bara góða helgi og ferðasögur verða næsti póstur á alnetinu.
Annars er blessuð blíðan, vetur, vetur, vetur. Þá sjaldan að við hjónin lyftm okkur eitthvað upp um helgar þá stóð það til í kvöld. Eigum heimboð í mat í Reykjavík í kvöld, löngu búið að panta pössun í Þóristúninu og allt klárt. Þá mætir Kári og hlær framan í okkur, mér finnst við ekki eiga það skilið að komast ekki og sitja bara heima fyrir framan imbann eins og flest önnur kvöld. Þó ég sé nú spennt í föndrinu þá er ég hundrað sinnum spenntari yfir því að borað mat ein og sjálf . Fá í eitt skipti frí frá því að mata, slást við einhvern sem ekki þykist vilja hitt eða þetta, hlaupa til af því að það gleymdist að koma með gaffal, hlaupa upp frá borðinu eldsnöggt og ná í tusku til að þurrka mjólkina, þurfa ekki að skipta um fötin mín strax á eftir sem bera matseðilinn framan á sér. Já, bara borða matinn minn temmilega heitan í rólegheitum og spjalla í rólegheitum. Ég bið bara um eitt kvöld af ótalmörgum, ég skal í Bæinn þó ég þurfi að fá lánað bílinn hjá Björgunarsveitinni. Segi annars bara góða helgi og ferðasögur verða næsti póstur á alnetinu.

